Bırak beni şehrin en kaoslu dehlizine.
Ellerimi görünmez urganlarla bağlarken
bak gözlerimin içine, anlamsız.
Öyle ki bir dağı oy
öldürür gibi ellerimi,
ellerim ki bir çocuğun başında şefkat.
Toprakta ağaç.
Ve bir cümlenin sonu kadar yalnız.
Çocukluğumdan kalan bir ses
ölüme bir kala bir tren hızı,
o tren bir oyunun sonlanışı.
Duruyorum,
bir duvar dibinde kendimle.
Duruyorum,
öyle ki ayaklarım karıncalandı
yorgun düşerken bedenim sesine.
Duruyorum,
Durmak istemiyorum, bu şiir gibi
bağırmak istiyorum,
bağırmak gözlerine.
bulut yasin özyurt